Ktoś mógłby powiedzieć:
- Wrocław i krasnoludki? Ee, to bajka.
I niewiele by się pomylił. W bajkowym Wrocła-
wiu można spotkać krasnoludka! Ma około jednej stopy wysokości, brodę, szpiczasty kapelusz i szpiczaste butki. Uroda względna. Krasnale ukochały sobie Wrocław. Spoglądają na nas z drzwi, piwnic, okien. Niektóre są tak odważne, że można je spotkać na ulicy. A czasami, można się nawet o nie potknąć! Skrzaty są bardzo małe, ruchliwe i trudno je dostrzec, ale przy niewielkim zaangażowaniu i odrobinie cierpliwości nasz wysiłek zostanie nagrodzony. Wystarczy uważnie śledzić drogę pod stopami.
Jeśli ktoś nie wierzy i wątpi w moje słowa to zapraszam na spacer.


Spotykamy się przed gmachem Teatru Lalek gdzie czekając aż się wszyscy zbiorą możemy uważnie postudiować krasnoludkową fontannę. Opiekuje się nią siedem krasnali: Aktor, Ogrodnik, Klucznik, Wodnik, Wierzbownik, Gołębiarz i Kapitan.

Kiedy już się nacieszymy towarzystwem fontannowych krasnali ruszamy na zachód, w kierunku Opery (jakieś trzy minuty drogi). Po dojściu do budynku skręcamy w prawo (w stronę Rynku). Idziemy prosto ulicą Świdnicką aż do przejścia podziemnego (5 min). Gdy wyjdziemy z drugiej strony przejścia, po lewej mamy "fastfooda" a po prawej stronie spotykamy Krasnala Pomarańczowej Alternatywy. Niezły z niego grubas, mimo że symbolizuje niezbyt bogate i obfite czasy.
Idziemy dalej ul. Świdnicką, uważnie omijając kamienne kule zdobiące chodnik. Wypatrujemy Syzyfków (Osiłków) zajętych, wręcz, tytaniczną pracą. To dzięki nim po każdej rynkowej imprezie kule zawsze wracają na swoje miejsca. Te dwa małe pracusie oprócz konsekwencji i wytrwałości cechują się również wyjątkową cierpliwością. Któż by wytrzymał ciągłe kopnięcia, poszturchiwania, ciągnięcia za głowę czy kapelusz - nie wspominając już o siadaniu czy próbach wyrwania kończyn. Chyba już wszyscy domyślają się czemu krasnale uciekły z naszego dzieciństwa ;).

Kiedy zostawimy w spokoju ich błyszczące czapeczki to gdy rozejrzymy się dookoła zauważymy, że stoimy na skrzyżowaniu Rynku (po lewej), ul. Świdnickiej za nami i ul. Oławskiej (w prawo). Idziemy na ulicę Oławską, gdzie zaraz za pierwszym skrzyżowaniem (z ul. Szewska) możemy natknąć się na krasnale Melomana i Grajka. Te dwa nierozłączne, małe skrzaty urządziły sobie koncert anplakt i nie mają zamiaru szybko skończyć.
I tu dotarliśmy do wspomnianego, pierwszego wyjątku. Zadzieramy głowy wysoko i uważnie przyglądamy się pobliskim, ulicznym latarniom. Wypatrujemy krasnali Słupników, a są ich dwa rodzaje - spoglądzacze i wspinacze. Z powodu niewielkiego wzrostu krasnale są zawsze dyskryminowane. Nikt, nigdy nie uwzględnił ich niewielkich gabarytów, więc te małe "licha" wgramoliły się na lampy żeby móc spoglądać na świat z "większej perspektywy".

Jak już się nawzajem pooglądamy to skręcamy w ul. Łaciarską (na południe) i maszerujemy nią do końca, czyli do ul. Wita Stwosza gdzie skręcamy w lewo i idziemy prosto aż do Rynku. Na skrzyżowaniu Rynku, ul. Wita Stwosza i ul. Kuźniczej uważamy aby nie zdeptać krasnala Kowala. Jest niezadowolony gdyż w mieście zaczęli go nazywać "kuźnik", a przecież każde dziecko wie, że w kuźni pracuje kowal a nie jakiś kuźnik. Kowal wytwarza uprzęże dla gołębi, które od niepamiętnych czasów służą krasnoludkom jako niezastąpiony i niezawodny środek transportu.
Jeśli mamy już dość małomównego Kowala to wchodzimy do Rynku i idziemy w kierunku Ratusza, ale do niego nie dochodzimy. Przed samym gmachem skręcamy w ul. Sukienniczą. Uwaga aby nie przegapić tunelu do Straży Miejskiej, której pilnuje krasnoludek Strażnik. Na znak swojej profesji dzierży w dłoni wielką halabardę. Nie straszne mu kotrysy, szczurosmoki, czy wronharpie. Jego czujność jest wręcz legendarna i możecie być pewni, że zobaczy was dużo wcześniej niż wy jego :).
Po wyjściu, z drugiej strony tunelu, ruszamy w prawo do końca budynku. Za budynkiem skręcamy ponownie w prawo i szukamy krasnala Gołębnika na podniebnym rumaku. Gładkie, szerokie parapety doskonale nadają się na lądowiska dla latających stworzeń różnej maści i narodowości. Nie bez powodu Wrocław jest zwany "meeting places". Czasami można trafić na bitwę dziobów, skrzydeł i pazurów gdzie pióra jak mgła zasłaniają miejsce kłótni a rwetest jest taki, że wypłasza gości z pobliskich ogródków.
Jeśli jednak nie dzieje się aktualnie nic ciekawego to udajemy się na Plac Solny gdzie możemy spędzić czas wśród kwiatów i krasnali Latarników - bliźniaczych braci z ul. Oławskiej. Jest ich tam czworo, mocno zaangażowanych w swoją wspinaczkową robotę. Na placu widziano także "trzech murzynków" i jegomościa w czepcu i z kijem.
Czas udać się w ostatni narożnik Rynku, pod kościół św. Elżbiety. Przechodzimy pod łukiem łączącym dwie zabytkowe kamienice Altarystów (Jaś i Małgosia) i za kamienicami szukamy zejścia do podziemnego miasta krasnali. Zejścia pilnuje krasnal Śpioch. Bardzo znużyły go obowiązki, więc padł w objęcia Morfeusza siedząc na swoim posterunku. Morfeusz okazał się tak wyśmienitym gospodarzem, ze Śpioch jeszcze się nie obudził. Chociaż wielu próbowało go dobudzić o czym świadczy wypolerowana od szturchania czapeczka. Może wam się uda?